Silvia Borzelli (1978) schrijft voor instrumenten en stemmen, met of zonder elektronica. Haar werk wordt gedreven door een sterke interesse in idiomatisch schrijven, zuinigheid van materiaal en mechanismen van vermenigvuldiging: herhalende-maar-nooit-identieke gebaren en materialen die zich ontvouwen binnen vormen die spelen met de tijd en deze op de proef stellen, bewegend tussen volharding, erosie en transformatie.
Hoewel haar werk altijd begint en eindigt in geluid, opgevat zij muziek als een vorm van luisteren en aanwezigheid. Daarbij zoekt ze vaak de verbinding met menselijke verhalen, concepten en beelden die dringend, vruchtbaar en noodzakelijk aanvoelen. In die zin draagt haar muziek een politieke dimensie in de meest etymologische betekenis van het woord: geworteld in een gedeeld gebied — fysiek of metaforisch — en in de handeling van het bewonen en interpreteren daarvan door middel van klank.
Haar muziek is uitgevoerd door ensembles en musici als ASKO|Schönberg (Het Muziek), Cappella Amsterdam, Ensemble Klang, Les Cris de Paris, 2e2m, Arditti Quartet, Quartetto Maurice, Ensemble L’Arsenale, mdi ensemble, Sentieri selvaggi, Ensemble Linea, L’instant donné, Ensemble Avanti!, Dario Calderone, Francesco Dillon, Gareth Davis, Jean-Philippe Wurtz en anderen. Het is gepresenteerd op festivals en podia zoals de Biënnale van Venetië, RomaEuropa Festival, Milano Musica, Lugano Musica, Festival Musica Strasbourg, Musiques Démesurées, CNDM in het Museo Reina Sofía, Musica Nova, ECLAT, Wien Modern, Suntory Hall, November Music en het Holland Festival.
Haar muziek is in opdracht geschreven en ondersteund door instellingen als het Franse Ministerie van Cultuur, Radio France, de Ernst von Siemens Musikstiftung, Musik der Jahrhunderte Stuttgart en het Fonds Podiumkunsten.