Public Afterimage

In 1969 presenteerde HPSCHD van John Cage muziek als een levend systeem: een samenspel van klank, beeld, machines en toeval, waarin het publiek zich kon onderdompelen. Decennia later bespelen bachelor- en masterstudenten van de afdeling ArtScience het Atrium als een plek om de wereld opnieuw zo te ervaren.

Op 4 maart voeren twintig harpisten op evenzoveel harpen Postcard from Heaven van John Cage uit. De muziek activeert een daglichtprojectie die zich na de performance ontvouwt als een visuele nagalm. Deze vloeit samen met het dagelijks leven in de publieke ruimte en blijft, ook wanneer zij langzaam uit het zicht verdwijnt, de beleving van de ruimte beïnvloeden.

De titel Public Afterimage verwijst naar dit effect. Zoals een beeld nog even op het netvlies blijft staan nadat je wegkijkt, laat deze ingreep een nabeeld achter in de publieke ruimte. Niet alleen in wat je ziet, maar ook in hoe je kijkt en luistert.

Waar HPSCHD door de gelijktijdigheid van gebeurtenissen groots en overweldigend is, nodigt Postcard from Heavenjuist uit tot aandachtige ruimtelijke waarneming. Als een bericht van ver dat onverwacht verschijnt en daarna blijft hangen.

In een wereld waarin veel wordt gestuurd en voorspeld, opent Public Afterimage ruimte voor toeval, rust en aandacht.